Bevallingsverhaal!

Na lang dubben heb ik besloten om toch mijn bevallingsverhaal te gaan schrijven. Mijn snelle, pijnlijke (wat elke vrouw heeft) maar ook bijzondere bevalling. Puf puf Om 04:30 voelde ik wat lichte kramp in mijn onderbuik, te omschrijven als menstruatie kramp maar dan iets heftiger. Gelijk ben ik maar gaan timen, ik had er wel een beetje een hard hoofd in dat het zou gaan doorzetten want 2 keer eerder was het na een half uur verdwenen. Na 2 keer om de 8 min weeën te hebben getimed ging het al snel naar om de 6 min. Oké, zou het dan toch doorzetten? Ik maakte Carlo nog maar niet wakker want stel het zet niet door was hij niet voor niks wakker geworden. Na 2 of 3 keer om de 6 min te hebben gehad kwam het elke 4 min en dit was het teken dat als het een uur zou doorzetten, we de verloskundige mochten gaan bellen. De weeën kwamen steeds heftiger terug en het enige wat ik dacht als ik dit nog uren moet volhouden ga ik het niet redden hoor. Na een paar keer om de 4 min te hebben gehad, maakte ik Carlo wakker. Opgewonden en beetje slaperig stond hij al in de startblokken om te bellen. Helaas moesten we nog een half uur wachten. Na een kwartier kwamen de weeën al zo snel achter mekaar dat we maar gebeld hebben. Rond half 7 was de verloskundige bij ons thuis die tijdens de wee moest checken hoe ver mijn ontsluiting was. Ik zat al op 4cm en de verloskundige vroeg mij of ik nog even wilde wachten of gelijk naar het ziekenhuis wilde gaan. We besloten maar vast te gaan want ik voelde dat de weeën als maar sterker en pijnlijker werden.

Rond kwart over 7 kwamen we aan in het ziekenhuis, oh ja onderweg moest ik nog even spugen. Snel naar boven naar het kraamhotel en af en toe even stoppen bij een wee. Al snel kwam er een soort weenstorm op mij af. buik-rug- been weeën, voor me gevoel had ik het allemaal.

Iets over 8 uur besloot ik onder de douche te gaan te staan in de hoop dat de warmte de pijn zou verlichten. Niks hielp, tussen de ween door had ik maar weinig tijd om op adem te komen want ze kwamen inmiddels elke minuut. Ik raakte zo vermoeid en probeerde in allerlei gekke houdingen de ween op te vangen, kon ik straks nog wel persen door de vermoeidheid? Na een half uur onder de douche kreeg ik flinke persdrang maar de verloskundige vertelde mij dat ik dit zoveel mogelijk moest gaan weg puffen. Dat is erg lastig kan ik je vertellen als je het gevoel hebt dat je alles eruit wilt persen.

Om 9:00 was er een wissel van de verloskundige, die keek even om het hoekje waar ik stond en zei gelijk dat ik wel op het bed mocht gaan liggen. Ik mocht eindelijk gaan persen! Het persen ging verbazingwekkend goed, ik had nog genoeg kracht! Carlo was vooral bezig met washandjes koud maken, ik was vooral gefocust op wat de verloskundige mij instrueerde dat ik geen idee had wat er om mij heen gebeurde. Na 4-5 pers weeën kwam Lola Chloë om 9:35 ter wereld. Ze werd gelijk op mijn borst gelegd wat ik als super fijn heb ervaren. Carlo en ik moest uiteraard beide huilen toen ze bij mij lag en we haar voor het eerst konden bewonderen. We hebben een gezond kindje op de wereld mogen zetten en daar zijn we enorm dankbaar voor! Carlo heeft de navelstreng doorgeknipt en zo trots als die was. Je wordt overspoeld door liefde!

Ze had een beetje moeite om zelf te gaan huilen maar na een paar klopjes op de rug kwam al snel een huiltje naar boven! Dat is toch altijd een spannend moment. Dan wordt ze verder onderzocht, ze was wel wat paars en rood maar wij hadden geen idee of dat normaal was of niet. 2360 gram gaf de weegschaal aan, dat was toch wel veel kleiner dan we/ze hadden verwacht. Ik had immers een voldragen zwangerschap gehad en ben ik bevallen met 39 weken en 1 dag. Hoogst waarschijnlijk is het genetisch van mijn kant, zowel ik als mijn zus waren beide kleine baby’s. Door dat ze wat koud was (35.0 graden) besloten ze haar ook in de warmte couveuse te leggen. Lola werd samen met Carlo naar een andere kamer gebracht waar ik later ook naar toe zou gaan. Eerst maar is zelf op adem komen en douchen. Want dat wil je echt wel even na een bevalling. Weer fris (zover dat kan) en fruitig werd ik in de rolstoel naar de kamer gebracht waar Carlo en Lola waren. Nu kwam het besef pas binnen dat ze er ook echt is. Wij zaten op een roze wolk ondanks dat we nog niet naar huis mochten !

Bye

X

L.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s