Van spugen tot ziekenhuis bezoekjes

De eerste maanden van mijn zwangerschap waren op ze zachts gezegd heftig. Alles ging in een soort stroomversnelling voorbij en kon ik helaas niet erg genieten van het zwanger zijn. In de 12de week kwam het spugen om de hoek kijken. Het was spugen, spugen en nog is spugen. De toilet was mijn grootste vriend tot de 5de maand ongeveer, het werd zelfs zo erg dat ik geen eten meer binnenhield. Al duurde dat gelukkig maar een dag of 2 en ging het daarna weer over in het “normale” elke ochtend spugen (stuk of 3 keer…). Het hoorde er allemaal bij en ik nam het maar voor lief, we hebben er immers zelf voor gekozen!

In het begin van de zwangerschap hadden we al tegen elkaar gezegd dat we graag de combinatietest wilde laten doen. Beide wilde we geen kindje op de wereld zetten met een afwijking. Niet alleen voor ons maar ook vooral het kindje zelf, want bij een afwijkingen horen vaak veel lichamelijk klachten/afwijkingen. Uiteraard zullen heel veel mensen het hier niet mee eens zijn, maar dit was iets wat voor ons belangrijk was en gelukkig waren we het hier samen over eens. Rond de 15-16de week van mijn zwangerschap zou de echo zijn voor de combinatietest. Voor de mensen die niet weten wat het is, hier meten ze de nekplooi van het kindje en samen met de bloedwaardes van de moeder krijg je hier een berekening uit hoe groot de kans is op 3 verschillende chromosoom afwijkingen (waarvan de meest voorkomende downsyndroom is).

Ik ging met een redelijk nuchter en niet al te gespannen naar de verloskundige praktijk. In mijn hoofd zou alles wel goed komen, het kwam immers in beide families niet voor. Tijdens de echo keek ze ook meteen even naar de rest, alles zag er tot nu toe prima uit. De nekplooi kreeg ze maar moeilijk op de echo en toen ze hem eenmaal had zag ik zelf al dat die vrij dik was maar ja misschien was dit wel normaal. Degene die echo maakte zei eigenlijk niks en begon wat dingen in te voeren op de computer, ik voelde en zag aan haar dat er iets aan de hand was. Ze liet mij de resultaten zien van de test en hier kwam uit dat wij een kans van 1 op 200 hadden op een kindje met downsyndroom. Dit was enorm hoog! Een goede uitslag had rond de 1 op 15000 gelegen. Ik schrok enorm en wist eigenlijk niet zo goed hoe ik hier mee om moest gaan, alles stond even stil…

Ze vertelde mij dat door de hoge uitslag wij naar het AMC verwezen zouden worden voor verdere onderzoeken. Ik besefte helemaal niet wat ze allemaal zei en liep na haar verhaaltje naar buiten met de uitslagen en echo’s in mijn hand. Ik kon wel janken, het enige waar je op hoopt is een gezond kindje! Tuurlijk was er nog niks zeker maar de engste en gekste dingen spoken door je hoofd. Carlo was er niet bij want ik was samen met mijn moeder gegaan, toen ik Carlo had gebeld voelde ik dat ik me eigenlijk niet in kon houden maar probeerde me toch groot te houden. Samen bleven we tegen elkaar zeggen dat alles wel goed zou komen! Maar ik hoorde ook aan Carlo dat dit een enorme klap was en hij het ook even niet meer wist.


Die dag moest ik gewoon nog werken en eenmaal aangekomen op me werk kwam alles eruit! Gelukkig heb ik super lieve collega’s die me erg gesteund hebben. Die zelfde middag werd ik nog gebeld door het AMC om een afspraak te maken en konden we eigenlijk een paar dagen later al terecht. Overal zat spoed achter want mocht het echt echt niet goed zijn, kan je maar tot een bepaalde week besluiten om het kindje te laten verwijderen. Iets waar wij echt niet aan moesten denken en de gedachte daaraan maakte me helemaal gek! Voor die keuze wilde we helemaal niet komen te staan.. het moest en zou gewoon goed komen.

Het AMC

Daar zaten we dan, te wachten in het AMC op de neonatologie afdeling. Beide mega zenuwachtig moesten we ook nog is een tijd wachten, op zo een moment wil je dat alles zo snel mogelijk voorbij is! He he na een uur wachten mochten we dan eindelijk naar binnen, hier werd eerst een echo gemaakt. Overal werd naar gekeken, het was eigenlijk een soort 20 weken echo. Gelukkig zag alles er goed uit, wij konden weer een beetje ademen. Of toch niet… aan het einde zag ze ineens iets wat helemaal niet goed was op de echo. Het leek op cystes(holte gevuld met vocht) in het nekje aan beide kanten. De ene kant groter dan de andere kant, dit had normaal allang weg moeten zijn rond deze week van de zwangerschap. Dit versterkte het verhaal op een afwijking. Wij kregen het advies om gelijk een vlokkentest te laten doen want nu konden ze goed bij de moederkoek om een stukje weefsel te verwijderen voor verdere onderzoeken. Hier zouden ze echt alles uit kunnen halen of er enige afwijkingen bij het kindje zijn en ook zouden ze van mij en Carlo het bloed uitgebreid onderzoeken of wij genetische afwijkingen bezitten. Beide zeiden we eigenlijk al snel dat we dit maar gelijk moesten gaan doen. Er was ons wel verteld dat er altijd 5% kans is op een miskraam na het afnemen van een vlokkentest, je staat dan wel een beetje in een dubio. Ja het was een kleine kans maar toch wel een kans. Straks horen wij bij die 5%. We besloten er toch maar voor te gaan. Ik was erg zenuwachtig want het leek me een mega pijnlijke ingreep. Achteraf viel dat erg mee en heb ik zo goed als niks gevoeld. Eenmaal thuis weet je niet zo goed wat er allemaal is gezegd en gebeurd. Ik mocht de komende week niks doen en liefst zo veel mogelijk rust houden om de kans op een miskraam zo klein mogelijk te houden. Daar heb ik me goed aan gehouden, ik had het mezelf nooit vergeven als het daardoor mis was gegaan! Wij leefde in een cocon, niks maakte meer uit als ons kindje maar gezond zou zijn. Snachts lagen we beide veel te piekeren en geestelijk waren we helemaal op. Ik heb mij afgesloten voor de zwangerschap in de weken naar de uitslag toe, Carlo probeerde dit niet te doen en wel bezig te blijven met ons kindje. Ik sloot mij steeds verder af, ik wilde mezelf beschermen tegen pijn en verdriet als het wel mis zou zijn. Ik bouwde een muur om me heen en ons kindje stond daar op dat moment buiten. Dat was erg pijnlijk en Carlo probeerde die muur te doorbreken maar die muur voelde voor mij goed en dat bleef zo! In het begin hebben we veel gepraat over wat als… na een paar dagen wilde we er eigenlijk niet meer over praten of nadenken. We zien het wel als de uitslag er is en tot die tijd stoppen we het maar in een doosje.

2 weken later

Dat waren 2 hele lange weken kan ik je vertellen, ik werd op mijn werk gebeld voor de uitslag! Alles zag er tot nu goed uit, er waren geen chromosomale afwijkingen gevonden. YEAAAAH, Onee niet te vroeg juichen want nu was het nog even afwachten hoe de echte 20 weken eruit zou zijn en dan met name of de cystes er nog zitten.

1 week later

Daar zaten we dan weer in het AMC, iets minder zenuwachtig dan de eerste keer maar nog steeds erg gespannen. Want als de cystes er nog wel zouden zitten, was het ook nog maar de vraag hoe zich dit zou gaan ontwikkelen. Als het was gaan groeien zou het luchtpijpje van het kindje geblokkeerd kunnen worden en met als gevolg dat het zou kunnen stikken. Zeker was er dus nog niks, maar we wisten wel dat als het er nog zou zitten en niet gegroeid zou zijn dat we hier als gezin wel doorheen zouden komen!

Daar was het verlossende woord, alles was weg!!! Er groeide een 100 procent gezond meisje in mij! Wij waren dolbij en mega gelukkig. Nu kunnen we dan eindelijk gaan genieten van de zwangerschap! Geen ziekenhuisbezoekjes meer en geen onzekerheid.

Zo besef je maar weer hoe mooi en zeldzaam het is dat je een gezond kindje op de wereld mag zetten.

Bye

X

L.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s